Einsam

Sit no her på rommet mitt, igjen.. Filosoferar litt på kva eg skal framover og på "større" spørsmål i livet.. Lurer på korleis eg sjølv kjem til å ende opp..?

Det eg kjenner mest på no er eigentleg at det skal ikkje so mykje til før ein kjenner seg einsam, ikkje forlatt, men einsam. Merkar godt at eg saknar nokon å støtte meg til, nokon å snakke med, og ikkje minst nokon å kunne vere ekstra gla i.......

Skulle nesten tru eg var blitt emo på heile greia, men eigentleg er det berre slik ting er nokon gongar. Og alle kjenner nok på eit tidspunkt at dei er einsame til tross for kor mykje folk ein har rundt seg og liknande.. Det er i alle fall ein vanleg kvardag for meg.. Og om det er positivt eller negativt er ikkje mogleg å sei, men eg tykkjer det er begge deler..

Skal ikkje sitte på bloggen min og lesse ut mange kjensler, ville berre diskutere med meg sjølv at andre og er einsame i kortare periodar.. Og det var dagens filosofi.. Då går vi over til å slappe av, kanskje legge seg snart? Eller berre høyre på musikk og ta livet med ro? Får no sjå...